Το Beginners φυσικά δεν είναι μια κομεντί, δεν είναι καν μια «boy meets girl» ιστορία και αν μη τι άλλο δεν μιλάει μόνο για έναν ήρωα που έχει να αντιμετωπίσει τον επερχόμενο θάνατο του ηλικιωμένου πατέρα του. Στον πυρήνα της, μάλλον στην καρδιά της (γιατί διάολε, χτυπάει δυνατά μια καρδιά πίσω από κάθε πλάνο της) βρίσκεται η συνεχόμενη εναλλαγή συναισθημάτων ενός ανθρώπου που έρχεται σε επαφή με την αδυναμία του να δοθεί, την ανημποριά του να συνυπάρξει, την απροθυμία του να μοιραστεί.

Ο Όλιβερ δεν είναι μπερδεμένος, είναι όμως ηττημένος και συναισθηματικά ανεπαρκής, και προτιμά να περιφέρει τη μελαγχολία του σαν παράσημο. Στην προσπάθειά του να δικαιώσει μέσα του τη γενικότερη συναισθηματική του ήττα, αποχωρίζεται την Άνα. Καθόλου τυχαία, θα είναι η πρώτη (ίσως) γυναίκα που, αντί να τον φλερτάρει, θα διακρίνει τη μελαγχολία του και θα τον «αδειάσει» με την αμεσότητα και την αλήθεια της. Ο πατέρας του Όλιβερ είναι gay και στα ογδόντα του θα επιχειρήσει να πάρει μια μυρωδιά της ζωής που απαρνήθηκε συνειδητά για να φτιάξει την οικογένειά του. Είναι τρυφερός και αναγεννημένος παρά το προχωρημένο στάδιο καρκίνου, σπαρακτικός στον τρόπο που αντιμετωπίζει τον σύντομο χρόνο που του απομένει και με βλέμμα αφελές, σαν παιδιού που αντικρίζει πρώτη φορά τη ζωή. Η διχασμένη ερωτική συμπεριφορά του δημιούργησε βαθύ ρήγμα στην οικογενειακή του ισορροπία, μια δυσκαμψία που ο μικρός Όλιβερ αντιμετώπιζε στην αφοπλιστικά «ενήλικη» σχέση του με τη μητέρα του. Μια χειραφετημένη και καλλιεργημένη –και γι’ αυτό εκκεντρική γυναίκα. Αυτός «έδειχνε» και εκείνη «οδηγούσε». Ένας εσωτερικός κώδικας επικοινωνίας και εμπιστοσύνης που θα έψαχνε χρόνια για μια απτή σχέση ώστε να καταφέρει να ξαναεμφανιστεί.

Ο Όλιβερ θυμάται τα γεγονότα με βάση τις ημερομηνίες, με πολιτιστικά γεγονότα, με αναφορές στην pop κουλτούρα και με πολιτικά αρχέτυπα. Αφήνει να παρεισφρήσουν στη δουλειά του οι ανησυχίες ενός μικρού καλλιτέχνη που θέλει να ερμηνεύσει και να εξιστορήσει την «ιστορία της θλίψης». Μια γενναία γραφιστική απόπειρα ψυχοθεραπείας, πλην όμως «λίγη» και αυτάρεσκη… Γιατί σημασία έχει μόνο το «από κοινού», το «εμείς»… Μέχρι που η Άννα τον κάνει να γελάει «χωρίς να είναι κάτι αστείο». Ο Όλιβερ προσπαθεί να σταματήσει το χρόνο, να καταλάβει. Ναι μετρήσει τις ανάγκες του, τις επιθυμίες των γύρω του, να μην κατακτήσει αυτός αλλά για μια φορά να αφήσει να τον ακουμπήσουν.

Αν ο ορυμαγδός των ρομαντικών κομεντί έχει καταχρηστικά -και σχεδόν ανήθικα- ταυτίσει το happy end του έρωτα με γάμους και κουφέτα, το Beginners στέκεται απέναντί τους με τη σοφία ενός γέροντα απέναντι σε νήπια και μεταθέτει το σημείο ευτυχίας πολλά βήματα πίσω, τη στιγμή που η σχέση γίνεται αμοιβαία συνθήκη αποδοχής και όχι ερωτική παραζάλη.

Το Beginners είναι μια πολυεπίπεδη κινηματογραφική μπαλάντα που φέρνει δάκρυα στα μάτια και μόνο στη θύμηση. Από αυτές που δεν προκαλούν καν τα μειδιάματα των κυνικών. Ένας ύμνος για τις καρδιές που μπορεί πεισματικά να αγαπούν αλλά είναι αρχάριες στο να μοιραστούν, που θέλουν να κατέχουν αλλά είναι πρωτάρες στο να δοθούν.